JOHN SUKKIT

 FROM THE SPLASH TO THE FLESH

 Grote glazen worden geprojecteerd op een witte kamermuur onder de daken. Aan de rechterkant is een deur goddelijk gesloten. De verteller komt de kegel binnen en de prooi haalt zijn schaduwen op; hij geeft ze zijn adem. Hij verliet de driekwartjarige Gardenia in de eerste aflevering wat hem de gelegenheid geeft het gedicht te lezen. Zonder woorden, geen motorfietsen.
 Dromen van blootstelling.
 Op de grond: ontblootte huid. [hoewel zijn vrouw]
In de hemel: zijn vrouw [ze maakt zichzelf ongedaan]
Op het land: ongelukkige alleenstaanden: ze dragen in hun ogen de sluier die ze verbranden om te ontstoppen. Ze kijken naar hun ogen. Ze laten ze de longen doorslikken.
Fatale chirurgie.
 De horizon is een oneindige verbeeldingskracht. We gaan negen mannen als vrienden binnen. Uniformen hangen aan de vloer met spijkers, opgewonden over het ontsteken van de benzine. Vastgebonden, door een gasontsnapping verlicht, genageld aan hun loodzolen. De geest reist bij elke gelegenheid, hij dwaalt totdat het gewicht gaat vallen. Hij ontploft. Hij verblindt zich met zijn eigen licht. Niemand weet meer waar hij het moet doen. Hij verklaart zijn vlam. Hij verstoort zichzelf in de hemel, kleding valt aan zijn voeten overeind. Elke omgeving loopt weg, alle afbeeldingen worden uitgevaagd, de lichten van de stad worden verlicht….
 Op de grote glazen zien we alleen een gecodeerd cijfer en niet de grillige pop van een bijenkoningin die verdampt is in de wolken. Het is prachtig weer in de stormen die gedijen op een melkachtig vlees. En het vlees is werkwoord. Het is de vrouw die de wet dicteert in door de wind gedragen brieven met orders en vergunningen. Personificatie van tabel met voetstuk. God klopt op de deur.
 De godin kleedt zich als een hoer en heeft een knapperig vocabulaire. Zij activeert zichzelf, zodat de zware uren worden geleverd door de zwaartekracht.
 Dr Fallus geneest de zwaartekracht met een lach, een wormachtige communist. Dit is het sprookje van de moderne tijd, een samenvatting in grote stappen. Zolang je je onschuld niet hebt verloren, zoek het goud in het oor.
 Druk op de rechterdeur en ga naar buiten. In de zwarte rechthoek. Met de motor. Aan de horizon danst de genezer. De blote arm van een vrouw zwaait met een Auer-bek.

JAN SUKKET

JAN SUKKET Met de ijver van een wichelroede en de grondigheid van een monnik kopieert hij zichzelf, gedrukt op degelijk papier en verzameld in een bulk van 93 vliegende bladeren. Alsof de woorden in pauzes aan de lippen ontsnappen. Het deksel van deze zwevende spurt is bezaaid met een stippellijn van HOOFDLETTERS, gebaseerd op zijn eigen ontwijking. Hij borduurt zijn aantekeningen in een weelderige puinhoop door het zenuwweefsel. En met dezelfde speelsheid zal hij de duizend echo’s van het vocabulaire zingen, met de meest levendige, meest hijgende wens om deze of gene denkbeeldige doorbraak van zijn passage op te heffen. Dat is dan ook de reden waarom geen van de jubelende tandwielen bij hun verhulde machinaties in de schaduw moeten worden achtergelaten. Laten we niet stilstaan bij zijn dubieuze kleur. Dit drievoudige wiel heeft geen nut. Het schokken en hikken draait zich om, opent en dicht, aangedreven door een spreekwoord. Het is noodzakelijk om op deze manier de toegang tot de uitgang te sluiten. Een beetje achteraan de helse trein staan negen rode mannen, bevroren in aandacht. Ze bewegen niet, maar de naam dragen ze rijp en slippen, zo hol als de regen tikt. Een bijna spirituele vloeibaarheid bewoont deze mosselmannetjes die tot hun kleding zijn veroordeeld. Inderdaad, ze zijn geestig, opgeblazen met verlichtingsgas en onbelemmerd door de culinaire voorzieningen. Het sanitair laat de lampen doordringen met hun bloed. De tijd verstrijkt. Het gas lekt de geur van kleutertijd. Laten we samen wegrennen. We laten de schijnwerper aan het toeval over, gemotiveerd door een zeer onwaarschijnlijk vooruitzicht van onmiddellijke rust. Beneden aan de wal, vóór het overschrijden van de drempel, bevindt zich de breuk tussen bodem en bovenkant. Op de top: een skeletachtige pop. Op de begraafplaats: de moeder met haar vermoeide ogen. Zouden dood en liefde de degens kruisen in dienst van de GROTE SCHAAR? Wat betekent deze vorm zonder vorm? Waar de aanblik de afdruk raakt is er het spoor. En singles rennen vol gas voorwaarts, zich voortstuwend om te ontstoppen. Ze schudden de sluier die ze branden. Fantastische nauwkeurigheid van een allegorie, die enkel een zwakheid van de blik is. Het wijfje heeft haar veer met een enkele slag ongedaan gemaakt. Ze is naakt, in de zorg van het blootleggen. Verdwijnpunt taal: een vuurtje dat sublimeert doordat het dodelijk is. Het brandt, het vervaagt, het wordt dik, het stroomt, het ploegt heen en weer van het ene naar het andere. In plaats van de Malabar die bliksem spuugt, is er de bruid die opkomt. Vervreemd in oneindigheid ontsnapt zij aan haar intimiteiten, verbreekt ze de contouren van haar huid. Verdampt in transparantie, verspreidt zij zich in de nevel. Wolken. Naakt verwerpt ze elke voorstelling. Zijn hart klopt; een impuls tot aan zijn kloppende eikel. Zoals de krampachtige buik van een wesp genereert hij een luchtstroom door het poreuze vlees van ingewanden en hersenvliezen. De luchtstroom zorgt voor letters; het vlees is werkwoord gemaakt. De dauw van de lippen jaagt op inkt. Zijn hijgende brieven dragen de geboden tot aan de enkels. Tijden zijn veranderd. Van trechterpijpen tot zeefgehakt, uitgerekt, samengeperst, gesneden en uiteindelijk vloeibaar gemaakt, als een zwabber doorloopt de geest alle toestanden van de materie. Beneden is het gas nog ver. Op de bodem zweet het bloed en water en barst van verlangen in zijn ellendige plas. Drie of vier druppels komen op het staartstuk van een kanon. De schutter spuugt een strijdbal uit. Rechtop tot aan de horizon. De lucht valt. Met verzwakte knieën draagt hij de leden van ijzer, nieuwe gevorderden, distillaten. Het gas vuurt uit zijn eigen lichaam. Dit verklaart de vlam. Op de springplank van zijn oogspiegels spuit hij zijn bundels naar de hemel. Dit is de fysiologische definitie van de blik: een vlucht van alliteraties als een boeket elektrische impulsen. Zo begrijpt het gas zijn eigen naam: het moet oplichten. En zo lopen de energieën: aan de top een stroom woorden, onderaan een stroom licht; aan het einde van de reis met een verblindende blik getransmuteerd. Het blootleggen in bruisend schrijven. Het rijke rijm als gedicht gelezen. Geen wolk, geen schaduw van een koppelteken. De nacht buigt om de horizon te raken. Het meisje buigt om. Zij staat, ze wipt van de ene voet op de andere. Haar lichaam draait als een worm. Het likken van de vlamtong, het vegen met de letters. Aan zijn hoofd rolt een zwarte bal. Met deze klodder duisternis jongeleert hij, vertaalt hij het plezier van spatten in golven van onbalans. Hij personaliseert van kop tot teen. De bal wankelt. Eén slag, twee slagen en drie…. de versnellingen kraken, ze zijn gebroken. En wie belt de heer fallus in zijn woonkamer, deze wispelturige arts, deze genezer van de schreeuw, deze bevrijder van de gewichtsloosheid, deze dokter van de val die schittert door afwezigheid? Zwaartekracht genezen is lachen!